Ribbekes à volenté

Zelfs voor hij het daglicht gezien heeft, durf ik mijn hoofd erop verwedden dat ons ventje een schatje zal zijn zonder gelijken. Toch zijn er kleine barstjes in zijn engelennatuur. Het is niet ondenkbaar dat de genetische inbreng van de papa hier voor iets tussenzit. Ons kleintje is namelijk dol op ribbekes ... MIJN ribbekes (dus op moeders wijze). Hij zit daar werkelijk te pas en te onpas vanalles uit te spoken tot grote op de proefstelling van mijn pijngrens. Nu ja, misschien zijn zijn drijfveren wel uiterst nobel en wil hij me geleidelijk voorbereiden op de ongetwijfeld nog intensere pijnscheuten die ik tijdens de 'engeluitdrijving' zal tegemoet gaan. Het is toch een goeike hé. Zo altruïstisch. Trekt hij dan toch ook een beetje op de mama?